Miks Twój miks a produkt finalny.

Co robicie gdy miks z którego jesteś zadowolony mija się z koncepcją twórcy w taki sposób że gdy on zgłasza poprawki, już wiesz że miks straci to coś o co walczyłeś na poprzedniej sesji.
Jakie macie metody perswazji, lub może w ogóle nie ruszacie go mówiąc że to jest twój miks (bo z takimi reżyserami też się spotkałem) i jeśli się nie podoba tzn że nie rozumie koncepcji?
Mówię o zmianach bardziej drastycznych, takich co zaburzają porządek miksu np. cały wokal 4db głośniej albo perkusja 4db ciszej itd....

Najczęściej pomocną metodą jest prezentacja płyt CD z podobnym materiałem oraz wyjaśnienie, dlaczego wg mnie powinno być tak, a nie inaczej (np. "wokal nie może być bardziej schowany, bo potencjalny słuchacz, czyli osoba nie znająca tekstu, zacznie myśleć o warstwie tekstowej, podświadomie nie angażując się w słuchanie reszty" i tu pada przykład czegoś podobnego z CD).

Temat rzeka Opiszę dwie różne sytuacje.

Płyta, która spopularyzowała mnie w środowisku rockowo-metalowym to Acid Drinkers "Verses Of Steel" (2008). Sytuacja w trakcie tego miksu była dość dramatyczna. Większość pracy była robiona na odległość, w związku z tym robiłem bardzo dużo rzeczy korzystając z komfortu samodzielnej pracy. Rezultaty mojego miksu były tak inne od dotychczasowych dokonań zespołu, że perkusista, który był producentem, był przerażony i usiłował zremiksować płytę z Adamem Toczko, na co na szczęście już nie było czasu i pieniędzy. Mieszkałem wtedy w UK i tylko 2 tygodnie miksu odbywały się w Polsce w pomieszczeniach mieszkalnych Tower Studio we Wrocławiu gdzie przywiozłem swój sprzęt. Ten ograniczony czas wspólnej pracy częściowo uratował moją wizję i zachował wykorzystanie moich umiejętności z tamtego czasu, chociaż już były moim zdaniem znacznie lepsze wcześniejsze wersje miksu. Po zakończeniu pracy byłem niedostępny, sprzęt leżał w Londynie, a ja pojechałem na 2 tygodnie do Portugalii i na szczęście nie mogłem robić już żadnych "poprawek". W tym czasie producent jeździł już ze zmasterowaną przeze mnie płytą do Warszawy próbując prosić Grzegorza Piwkowskiego o ratunek. Na szczęście na zmasterowanym materiale nie dało się nic zrobić i płyta w mojej wersji została wydana. Dopiero po premierze i reakcji ludzi na płytę opinia zespołu na temat mojej pracy diametralnie się odmieniła. Tutaj po prostu walczyłem z wieloletnimi przyzwyczajeniami i tendencją zespołu do powielania tego co zrobili już wcześniej i dzięki utrudnieniom logistycznym częściowo tę "walkę" wygrałem. W przypadku kolejnej płyty (2010) już niestety nie miałem tego komfortu "ucieczki". Właściwie w tym przypadku byłem tylko robocikiem wykonującym polecenia producenta i (zgodnie z życzeniem zespołu) realizatora, który nagrywał ślady. Będąc bogatszy o ponad dwa lata doświadczeń zrobiłem coś co nie reprezentuje ani moich możliwości ani gustu brzmieniowego.

Druga sytuacja dotyczy całej grupy amatorskich zespołów. Tutaj muzycy mają częstą tendencję do słyszenia w swojej muzyce innego brzmienia niż w rzeczywistości. Wielokrotnie rezygnowałem z miksu mówiąc, że nie jestem w stanie spełnić oczekiwań, bo np. zespół grawitował w stronę brzmienia, które mógliby równie dobrze zrobić samodzielnie. Staram się robić coś wyjątkowego i jeśli widzę, że zespół ciągnie z całej siły w przeciętność, to staram się z takiej sytuacji wycofać. Jeszcze nie zdażyło się, żeby ktoś się zgodził (na moją rezygnację z miksu) i po paru dniach zazwyczaj dostaję informację, że "jednak jest super".

Podsumowując, to z czym się często borykam, to zespoły wzorujące swoje brzmienie na polskich produkcjach zrobionych przez konkretnych ludzi. Staram się wtedy wytłumaczyć, że nie chcę naśladować innych kolegów z własnego podwórka, a jeśli konkretne brzmienie się podoba, to trzeba iść do ludzi, którzy te płyty zrobili. Acid Drinkers chcieli, żebym był Adamem Toczko a całe mnóstwo młodych zespołów chciałoby, żebym był Tomkiem Zalewskim i zrobił im brzmienie Comy.

To jest oczywiście standardowa metoda obalająca wszelkie mity wymyślane przez artystów.

Ja pracuję ze wszystkimi...w swoich gatunkach a to że udało mi się pracować z takimi a nie innymi mogę też zawdzięczać szczęściu bo wieżę że jest tu wielu utalentowanych reżyserów. Zdarza mi się odskoczyć czasem w gospel, punk, czy blues ale to na wyraźne życzenie ludzi którzy ze mną pracują i oni biorą za to odpowiedzialność że akurat chcieli mnie. Szczęście w tym że najczęściej robią to z premedytajcą spodziewając się jak może zabrzmieć Zespół cygański wymieszany z moim stylem miksowania.

Bardzo chętnie biorę ryzykowne tematy (dla mnie) jak rock czy cięższe rzeczy bo dzięki temu się uczę, ale efekt będzie taki jak wymieszanie mnie z rockiem po prostu.

Myślę, że nie miałby żadnych powodów, żeby się nie podejmować takiej pracy.
W trakcie tamtego miksu im dalej było od brzmienia poprzedniej płyty zmiksowanej przez Adama Toczko (Rock Is Not Enough) tym było mi ciężej. Z ich perspektywy nie byłem niczym innym niż tylko tańszą alternatywą dla Adama, co miało właśnie odzwierciedlenie w pracy. Wszystko było weryfikowane przez techniki jakie stosował Adam. Musiałem za każdym razem tłumaczyć, dlaczego nie robię rzeczy tak samo jak on. Były momenty, że musiałem bronić się przed pomysłami przepuszczania śladów przez pluginy w Logicu, bo taki był strach przed Pro Toolsem. Jestem całkiem pewien, że dopiero po premierze płyty przestali myśleć o miksowaniu ze mną jako o gigantycznym kroku wstecz w ich karierze. Z czasem nastąpiło oswojenie z nowym brzmieniem, pojawiło się poczucie bezpieczeństwa i dlatego dostałem kolejną płytę, chociaż brakowało mi w przypadku tej drugiej uczucia, że robię coś zupełnie nowego. Robiąc kolejne rzeczy z tymi samymi artystami bardzo chciałbym, żeby pracować od zera, próbować nowych rzeczy i nie iść "sprawdzonymi" ścieżkami, tylko nowymi lub bardzo zmodyfikowanymi. Nie wiem czy kiedykolwiek będę w stanie "odcinać kupony" od tego co potrafię, bo mam gigantyczną potrzebę utrzymywania pewnego tempa rozwoju, nauki nowych rzeczy. Jeśli nie utrzymuję pewnego tempa uczenia się nowych rzeczy, to zaczynam czuć się podle i mam depresję.

bycie kreatywnym wiąże się z ryzykiem porażki, więc ludzie często ze strachu wybierają bezpieczną linię sprawdzonych patentów, ale z tego niestety powstaje przeciętność, czego w polskiej muzyce mamy bardzo dużo

Wręcz przeciwnie, sugeruję coś przeciwnego. Ucieczkę od przeciętności, zachęcanie do próbowania nowych rzeczy. Tylko trzeba robić to bardzo dyplomatycznie i umiejętnie. Chyba największym błędem i najgorszym argumentem jest powiedzenie, że wie się lepiej, że zrobiło się płyty z takimi i takimi znanymi artystami. Trzeba też umieć dopuszczać do siebie fakt, iż być może nie ma się racji.