Najistotniejszy czynnik wpływający na brzmienie bębnów.

Aldi, nie jestem fanem większości rockowych topowych produkcji ze świata, choc kilka z nich bardzo mi się podoba. Ogólnie mój gust oscyluje wokół innych klimatów. Niemniej zauważ, że ten temat dotyczy tego, jak uzyskuje się brzmienie, które interesuje naszych KLIENTÓW, a nie które w kontekście historycznym było NAJ, NAJ, NAJ, według kogośtam. Sam uwielbiam sporo produkcji z lat 70-tych za ową spójność o której mówisz, ale ona wynika w największym stopniu z dwóch przyczyn. Po pierwsze są to brzmienia poznane i dobrze osłuchane, dlatego dla kogos kto lubi muzykę z tamtego okresu, będzie to brzmienie najbardziej przyjemne, bo najlepiej znane. Po drugie wynika ono z technologii w jakiej wykonywano owe nagrania. Ówczesna moda co do adaptacji akustycznej wnętrz studyjnych, ograniczenia sprzętów z tamtego okresu oraz możliwości, których nie dają dzisiejsze sprzęty. Zbliżanie się do starego wzoru nowymi metodami doprowadza każda branżę do granicy na której wyraźnie widać, że znacznie więcej mozna osiągnąć zmieniając wzór, bo narzędzia zwyczajnie nie pasują do starego wzoru. Dlatego właśnie WSZYSTKIE współczesne nagrania stylizowane na stare, nie brzmią tak samo jak stare, tylko jak ich imitacja. Moim zdaniem znacznie lepiej jest wykożystać nowe techniki i technologie to nowych, kreatywnych dzieł, niż do naśladowania starych. Pogódź się więc z tym, że rock z lat 70-tych miał juz swój czas i nie wróci, nad czym sam czasem ubolewam. Nie powiesz mi jednak chyba, że po roku 1990 nie nagrano niczego dobrego, dobrze brzmiącego. Sam nie cierpię Green Day a Pearl Jam powoduje u mnie senność, ale jest jeszcze jakieś 999 998 innych zespołów które nagrywały rocka po 1990r. Nie ma co narzekać, trzeba szukać i być otwartym. Zauważ że twoje podejście wydaje sie być zamknięte a to nie przystoi prawdziwym miłośnikom sztuki.

A jaka to porządna? Konserwatywny jazzman wyniesie na piedestały Metheny'ego, krytykując rockowego Satrianiego, fan klasyki powie, że fuga Bacha jest lepsza od skal zmniejszonych Scofielda, a fan twórczości Wienawskiego czy Paganiniego oleje metalowego szybkobiegacza Malmsteena. Kto będzie miał rację? Wszyscy będą w błędzie przez swój konserwatyzm.
Fani Sade Adu nawet nie dostrzegają, że linia melodyczna każdego jej kawałka opiera się na kilku dźwiękach położonych w bliskich interwalach, bo wystarczy im to, że lubią ten klimat. Inni lubią prostotę w formie Billy Idola, choć to kompletnie inna prostota, niż u Sade. Nie ma co krytykować i porównywać obu form, bo po co, skoro każdy postrzega to nieco/skrajnie inaczej?

Czyli również nie narzucać swojego gustu.