Najistotniejszy czynnik wpływający na brzmienie bębnów.

Jest nim sam bębniarz. Do napisania tego wątku zainspirowało mnie mnóstwo kapel, które wierzą, że z nierówno i delikatnie grającym bębniarzem zrobią wielka karierę w showbiznesie.

To jest coś, co w szeroko pojętej muzyce rockowej i popowej jest bardzo istotne. Bębny są podstawą współczesnej muzyki rozrywkowej. Rocznie spotykam około 10 aspirujących rockowych lub metalowych bębniarzy, których siła gry niewiele różni się od przeciętnego bębniarza jazzowego. Bardzo bym chciał, żeby wszyscy bębniarze zrozumieli, że brzmienie bębnów jest w ich rękach.

Jeśli robisz nagranie, w którym zakładasz, że będziesz je wyrównywał, a niespójności dynamiczne wyrównasz samplami, to jesteś skazany na automatyczną porażkę. Wtedy jako bębniarz masz do wyboru dwie rzeczy:
1. Sprzedać bębny, oprawić pałeczki w ramkę, powiesić na ścianie i zająć się czymś zupełnie innym.
2. Poświęcić się graniu w całości. Jeśli do tej pory bębniąc w kapeli rockowej nie grasz równo i mocno, to znaczy, że nie masz talentu i tylko ciężką wieloletnią pracą jesteś w stanie podciągnąć się do poziomu pozwalającego na branie udziału w sesjach nagraniowych i graniu dobrych koncertów.

Jeśli chcesz sprawdzić swoje możliwości jako bębniarza, nagraj się telefonem komórkowym lub inną przenośną kamerą i porównaj swój styl gry:


Widzisz różnicę?

dokładnie drodzy bębniarze - najczęściej gracie za dużo i za gęsto - nie słuchacie muzyki do której gracie!

od poczatku mowa jest o muzyce rockowej, a nie jazzowej

a nawet nie trzeba szukac za granica, wystarczy pojsc na koncert Flapjacka lub Acid Drinkers i nauczyc sie tak grac:

Nie zgodze sie z blachami - w rockowym graniu delikatnie grane blachy "leja sie" zamiast miec konkretne uderzenie. Zawsze sa problemy w rockowych miksach jak blachy sa lekko uderzane.

Po prostu ja i Ty zyjemy w innych swiatach. To jest kwestia wizji brzmieniowej, ktorej byc moze nie lubisz. Buth Vig zapytany jak osiagnac takie brzmienie bebnow jak na Neremind odpowiedzial: "nalezy posadzic Dave'a Grohla za bebnami". Mam szczescie pracowac z dobrze brzmiacymi bebniarzami juz od 10 lat. Pozwalam sobie po tych 10 latach doswiadczen w nagrywaniu oraz miksowaniu nagran i koncertow stwierdzic, ze nie masz racji. Przynajmniej nie w sferze tego rockowego brzmienia za ktorym szaleje wiekszosc fanow tej muzyki na calym swiecie. To wlasnie dla efektu brzmiemiowego ludzie marza o tym, zeby Dave Grohl zagral na ich plycie. To jest pewien niepowtarzalny charakter brzmieniowy, wspolny dla wykonawcow takich jak m.in. Nirvana, Queens Of The Stone Age, Nine Inch Nails, David Bowie, Killing Joke, Slash, Them Crooked Vultures.....

Jesli zapewniasz, ze ten sam efekt dzwiekowy mozna osiagnac grajac delikatniej, to moze przedstaw nam jakis konkretny przyklad...

Ja i mnostwo innych ludzi zajmujacych sie produkcja muzyki rockowej mamy odwieczny problem z mlodymi bebniarzami, ktorzy graja zbyt delikatnie. Twoja teza jest pokrzepieniem dla ich serc. Tylko fajnie by bylo, zeby ktos jeszcze udowodnil to.

Dla mnie jednak kilkanascie lat sluchania muzyki i obcowania z muzyka pokazuje mi cos zupelnie odmiennego.

jacko niedawno miałem na scenie funkową kapelę z USA. To co zobaczyłem zaskoczyło mnie i otworzyło mi oczy. Panowie poruszali się przy grze jak diabły, zupełnie jakby dostali spazmów, amoku i przedawkowania extasy jednocześnie. Co ciekawe, żadko wydobywali głośne dźwięki. Oglądając ich dwie godziny zrozumiałem że chodzi o groove, feeling, time. To właśnie ta ekspresja ruchowa pozwalała im dać z siebie wszystko i genialnie, z jajami, osadzić rytm. Nie chodziło tam wcale o siłę gry. Grohl sie nie "pierniczy" z instrumentem, ale jestem przekonany że wcale nie udeża bębna tak mocno jak to wygląda, tylko właśnie taka jest amerykańska szkoła gry, bardzo gestykulatywna, dzięki temu sa przekonujący i nie myślą tyle o tym co i jak zagrać, tylko grają całym sobą. To o czym pisze pawello o sile uderzenia i granicy możliwości bębna jest faktem, od pewnej granicy silniejsze uderzenie nic nie daje, ale ruszanie się tak expresyjne pomaga w osiągnięciu pewnej siły wyrazu. Natomiast to, że młodzi grają jak "ci...y" bierze sie stąd, że się chyba boją nahałasować i jednoczesnie nie umieją trafić dwa razy w to samo miejsce na bębnie jak grają tak mocno. Innymi słowy, wszystko się liczy, nie zawsze tylko to co wygląda, jest tym, na co wygląda. Jak słucham Grohl'a, którego uwielbiam jako bebniarza, gitarzystę, wokalistę, kompozytora, czuję że facet robi to na 200% i nie boi się że mu coś strzeli, pęknie albo się popsuje. Natomiast często jak słucham jakis młodzików znad Wisły mam wrażenie że bardziej są zajarani tym że w ogóle są na scenie niż własną grą, która powinna być ich najlepszą formą wyrazu. Według mnie to jest kwestia charakteru a nie tylko techniki.